هنرمندی از خطه شمال
پریـــسا
فاطمه واعظی ملقب به (فاطمه واعظی پریسا) (پریسا)
در 2۶ اسفند 132۹ در تنکابن متولد شد. صداى خوش از طرف پدر و پدربزرگ به او و خواهر و برادرانش به ارث رسیده است. بزرگترین مشوق و حامى او در خانواده پدرش بود و در دوران تحصیل هر وقت برنامهاى بود كه از او می خواستند شركت می کرد،پدر او نه تنها مخالفت نمىكرد، بلكه بسیار هم تشویق میكرد. با حمایت و تشویقهاى او بود كه در مسابقات هنرى مدارس شركت میكرد. آخرین بارى كه در رشته آواز رتبه اول را در بین تمام دانشآموزان سراسر كشور كسب كرد.
مرحوم استاد محمود کریمی
با استاد مرحوم محمود كریمى كه از اعضاى هیئت داوران بودند آشنا شد. استاد كریمى او را تشویق می كردند و پیشنهاد كرد كه براى آموزش موسیقى ایرانى (دستگاهها و ردیف موسیقى سنتى) شاگرد ایشان شود. لذا تحصیل موسیقى سنتى ایران را به طور جدى و مستمر در خدمت آن استاد بزرگوار آغاز كرد. هنوز دو سالى از آموزش او نگذشته بود، كه ایشان براى آغاز كار حرفهاى، پریسا را به وزارت فرهنگ و هنر وقت معرفى كرد. ولى كار آموزی زیر نظر مستقیم ایشان و تا سالها پس از آغاز كار حرفهاى ادامه داشت. همكارى پریسا با وزارت فرهنگ و هنر مدت پنج سال ادامه داشت، كه در این مدت برنامههایى در تلویزیون اجرا كرد و كنسرتهایى در تهران و بعضى شهرستانها و نیز همراه با گروههاى مختلفی كه در آن وزارتخانه فعال بودند، كنسرتهایى در خارج از كشور براى معرفى موسیقى سنتى ایران اجرا كرد. تصور بر این است که كنسرتها بین سالهاى 1347 تا 1352 بوده است. پریسا در سال 1352 ازدواج كرد و درست دو ماه بعد از آن از طرف مركز حفظ و اشاعه موسیقى سنتى ایران (وابسته به سازمان رادیو تلویزیون) كه به ابتكار و مدیریت استاد دكتر داریوش صفوت پایهگذارى شده بود، به همكارى دعوت شد و همراه با گروهى از موسیقیدانان مركز، عازم سفرى به بلژیك و فرانسه براى اجراى كنسرت شد.به این ترتیب همكارى او با مركز حفظ و اشاعه موسیقى آغاز شد و از سال 1352 تا 1357 كه آخرین سال فعالیت حرفهاى او بود، به مدت پنچ سال ادامه داشت.در این دوران در محضر استاد دوامى نیز با سبك اجراى تصنیفهاى قدیمى و آواز سنتى آشنایى پیدا كرد.مجموعه فعالیتهایى كه در این دوران انجام شد عبارتند از شركت در سه جشن هنر شیراز، اجراى چند برنامه در تلویزیون، دانشگاه تهران، باغ فردوس، تئاتر شهر و اجراى كنسرتهاى متعدد در خارج از كشور.در اواسط سال 1357 جهت شركت در «فستیوال موسیقى آسیا»1 به دعوت «بنیاد ژاپن»2 به كشور ژاپن سفر كرد ، كه شرح مفصل آن در «آواهاى موسیقی هاى آسیایى»3 منتشر شده است.در سال 52 ازدواج كرد و فرزندانش سارا، لیلا و دارا به ترتیب در سالهاى 53، 58 و 63 متولد شدند.
اكنون دختر بزرگش ازدواج كرده و صاحب دو دختر است. بعد از انقلاب، در سالهاى 57 و 58 و به هم ریختن وضعیت موسیقى ایران فعالیت موسیقى او به ناچار متوقف شد و با به دنیا آمدن فرزند دومش و سوم تمام توجه و وقت او صرف خانوادهاش گردید. در سال 70 مركز حفظ و اشاعه موسیقى سنتى مجددا از او دعوت كرد كه در آن مركز به خانمها آواز ایرانى تعلیم بدهد. با توجه به این كه خانمها در هیچ كجا اجازه ابراز وجود در زمینه موسیقى و بخصوص در رشته آواز نداشتند، به نظر میرسید قدم مثبتى برداشته شده است. بنابراین، همكارى با آن مركز را بیفایده ندانست و دعوت را پذیرفته ، سه یا چهار سال با آن مركز، كه فضایش با فضاى قبلى بسیار متفاوت بود همكارى می كرد و شاگردان زیادى در این مدت با موسیقى دستگاهى ایران آشنا شدند.
. به هر حال همكارى او با مركز ادامه داشت، تا زمانى كه براى اولین بار در سال 1995 میلادى با گروهى عازم سفر خارج از كشور شد و كنسرتهایى در اكثر كشورهاى اروپایى اجرا كرد، كه بسیار مورد استقبال هموطنان عزیز مقیم خارج از كشور قرار گرفت. همكارى ایشان با مركز، پس از بازگشت به ایران قطع شد و از آن پس به تعلیم خصوصى بانوان در منزل خود ادامه داد. از آن تاریخ (1995) تاكنون، سفرهاى خارج از كشور من براى شركت در فستیوالهاى مختلف بینالمللى و اجراى موسیقى سنتى ایرانى براى علاقهمندان خارج از كشور آغاز شد و ادامه یافت.
» به هر چیز که بیندیشی خواهی رسید ، کافی است بخواهی